Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Ρετρό-αποικιοκρατία: η εξαγωγή λιτότητας ως πόλεμος με άλλα μέσα.




Ρετρό-αποικιοκρατία:  

Eξαγωγή λιτότητας ως πόλεμος με άλλα μέσα.


Η κυβερνούσα πολιτική τεχνοκρατία της Ολλανδίας, πολύ πριν από την κρίση, έχει αποδείξει ότι είναι ένα σκυλάκι σαλονιού σε δύο πολύ διαφορετικές αφέντρες και πάντα προσπαθεί να ευχαριστήσει και τις δύο. Η Χάγη είναι στην πρώτη γραμμή της υποστήριξης της Γερμανίας αντί στης Ελλάδας με τα δικτατορικά μέτρα λιτότητας. Η ολλανδική κυβέρνηση είχε συμμετάσχει στη συμμαχία των προθύμων, κατά τη διάρκεια της αμερικανικής κατοχής στο Ιράκ, όταν η Γερμανία είχε αποχωρήσει. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, αυτό δεν ήταν απλώς η ολλανδική ευκαιρία να ευχαριστήσει τον Μπλερ και Μπους με τη συνεχιζόμενη συμμετοχή των ολλανδών στο Ιράκ, τη Συρία και το Αφγανιστάν, ήταν ένας άλλος τρόπος για να εκπληρώσει το αίσθημα νοσταλγίας για την εποχή των πειρατών, ή των θαλασσινών της  ηρώων στις ολλανδικές Εταιρείες Ανατολικών και Δυτικών Ινδιών, που ήταν οι πρώτες πολυεθνικές του κόσμου. Οι στόλοι της δεν ήταν το ίδιο δυνατοί, ήταν ας πούμε «οι δειλοί που ξέρουν πώς να διαχειριστούν τα κέρδη του  αμερικανικού ιμπεριαλισμού», ενώ χρησιμοποιούν οικονομικά μέσα για τη διεξαγωγή του πολέμου.
Ο ενθουσιασμός για την εξωτερική πολιτική της δομικής βίας απέναντι στην Ελλάδα είναι παρόμοιος με τον ενθουσιασμό για τον πόλεμο, η μόνη διαφορά είναι ότι οι Ολλανδοί και άλλες μικρές χώρες της Ευρώπης δεν είναι τόσο σημαντικές στον πόλεμο (ούτε η Γερμανία, λόγω των περιορισμών που επιβάλλονται από την ιστορική εικόνα της). Η λαχτάρα για την πολιτική των κανονιοφόρων έχει αντικατασταθεί από την πολιτική του τίποτα, μιας διαβρωτικής και επικίνδυνης ανυπαρξίας που δεν τους κοστίζει τίποτα να την παράγουν, αόρατη σαν ασθένεια μέσα σε μια σύριγγα.
Παρά το όνομά της, η λιτότητα είναι παρακμή και μετριότητα και φανταχτερή ψυχαγωγία. Τα μέτρα λιτότητας, όπως και κάθε άλλος πόλεμος, παρέχουν θεαματικό παιχνίδι. Το θέαμα ελέγχει την εκλαϊκευμένη ευφορία της αρχαϊκής Βορειοευρωπαικής εθνικής συνείδησης ​​και του πατριωτισμού που βλέπουμε σήμερα εκεί την ατυχή αναβίωση του.  

Στις Κάτω Χώρες, έχει το όνομα του «Συλλόγου Συμμετοχής»(participatie Maatschappij), ανακοινώθηκε από το μονάρχη, παράλληλα με τον πρωθυπουργό και άλλους εκπροσώπους του πολιτικού και επιχειρηματικού κατεστημένου, καθώς και συν-επενδυτών στην απελευθερωμένη αγορά. Η ιδεολογία πίσω από τη «συμμετοχή» σημαίνει ότι το κράτος και η δημόσια ιδιοκτησία εξαλείφονται βάναυσα από την απορρύθμιση της αγοράς, έτσι μια πιο παιχνιδιάρικη, σπορ, ξύπνια κοινωνία γεννιέται, μια κοινωνία που αξίζει την κληρονομιά των Κάτω Χωρών, τη Δημοκρατία του πολυ-επιχειρηματία. Τα συνθήματα κατά της διαφθοράς, και η κουλτούρα απόρριψης των ευθυνών διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην εξωτερική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα, δεδομένου ότι οι Ολλανδοί είναι πάντα αδιάφθοροι. Οι λεγόμενες εκστρατείες ''κατά της διαφθοράς'' γεννούν νέα εκδήλωση της διαφθοράς με περισσότερα κέρδη να εισρέουν άμεσα στις ευρωπαϊκές αρχές ελέγχου.
Η "Συμμετοχή'' και η ''αντι-διαφθορά'' αποτελούν το μέρος της γλώσσας που είναι σήμερα στη μόδα στους προοδευτικούς και αριστερούς επικριτές αυτής της δεξιάς πολιτικής σε ολόκληρο τον κόσμο: η νέα αναζήτηση για την έκθεση της διαφθοράς, η παρανόηση του ίδιου του καπιταλισμού ως "διαφθορά", είναι ένα πρόβλημα που έχει εισβάλλει σε ένα μεγάλο μέρος της πολιτιστικής και ακαδημαϊκής αριστεράς μαζί με την κουλτούρα των ευθυνών.
"Αντι-διαφθορά" σημαίνει να καταστεί το σύστημα πιο αποτελεσματικό, με την εξάλειψη των αδυναμιών του από το νυστέρι του Δίκαιου βορειοευρωπαίου επιτρόπου. Η καταπολέμηση της διαφθοράς είναι η βελτίωση της επιθετικής μηχανής που δεν μπορεί να ξεγελαστεί, ως ο αντι-καπιταλισμός. Η ρητορική της ευθύνης, της ηθικής διαπόμπευσης και η «διαφάνεια» που χρησιμοποιείται από τους ισχυρούς του Eurogroup κατά της Ελλάδας είναι επίσης το πνεύμα απόδοσης ευθυνών που βρέθηκε μέσα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ανάμεσα στην πολιτισμική αριστερά.
Ο υπουργός κόβει τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, αλλά ανακοινώνει επιχορηγήσεις για επαγγελματικές σχολές που διδάσκουν διοίκηση μικρών επιχειρήσεων για εφήβους. Είναι ακριβό, ίσως πιο ακριβό, αλλά η αποχαύνωση του πληθυσμού μπορεί να μειώσει το κόστος συναλλαγής για τους επιχειρηματίες και να εξασφαλίσει την πίστη και την επιχειρηματική επιθετικότητα. Το
Dumbing-down είναι μια επιστήμη στις Κάτω Χώρες (Netherlands), καθόλου μοναδική για τις συμβάσεις της κοινωνικής δημοκρατικής τάξης που εξαφανίστηκε.
Μια οικονομική και τεχνοκρατική πολιτική έχει συσπειρώσει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης σε άγρια συντονισμένο χειροκρότημα για τον επενδυτικό καπιταλισμό.
Οι εφημερίδες που κυκλοφορούν στις μη-μεταναστευτικές εργατικές τάξεις στην Ολλανδία και τη Γερμανία επικρίνουν την Ευρώπη ότι εξακολουθεί να κάνει ''δώρα'' στους Έλληνες. «Ώπα! Άλλα 5 δισεκατομμύρια στους Έλληνες!» λένε τα πρωτοσέλιδα της ολλανδικής Parool, μιμούμενοι την ελληνική λέξη για το κέρασμα με ούζο (κάθε ολλανδός και γερμανός τουρίστας που επισκέφθηκε την Ελλάδα το έμαθε στην πρώτη του μέρα.) Φυσικά, τα ''δώρα'' είναι πακέτα ανακούφισης που επιτρέπονται μόνο με την προϋπόθεση η Ελλάδα να παραδίδει τη δημόσια ιδιοκτησία των ιδρυμάτων, των εδαφών και των κτιρίων της. Τα χρήματα της ενίσχυσης είναι στην πραγματικότητα μια μείωση σε επίπεδο ευκαιρίας των τιμών της αγοράς, καθώς η επένδυση αναμένει μακροπρόθεσμες αποδόσεις, όπως κάθε επενδυτής γνωρίζει ότι είναι απαραίτητο, για να κάνει περισσότερα κέρδη.


Οι ολλανδικές εφημερίδες ειλικρινά συζητούν το πώς ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, ένας υπουργός από το ολλανδικό Εργατικό Κόμμα και επίτροπος του
Euro-group, μπορεί να σπάσει καλύτερα την Ελλάδα. 

Αρθρογράφοι όπως ο Paul Brill πρόσφατα προσπάθησαν να τονίσουν τους κινδύνους της επιχειρηματικής δραστηριότητας με το ΣΥΡΙΖΑ, με νύξεις για "γκάφες'' και τακτικά λάθη που οι Ολλανδοί έκαναν στη Νέα Γουινέα στη δεκαετία του 1950,  όταν η ολλανδική στρατιωτική δύναμη προσπαθούσε να διατηρήσει το τελευταίο αποικιακό έδαφός της, εντός της αλυσίδας των ινδονησιακών νησιών, αλλά υπέπεσε σε πλάνη περί του πώς να διαβάσει τις προθέσεις των τοπικών οπλαρχηγών των φυλών της Παπουασίας. Κατά την ανάγνωση των ολλανδικών σχόλιων, γίνεται σαφές ότι υπάρχουν νοσταλγικά ή πατριωτικά πολιτικά κίνητρα από τις παρομοιώσεις που χρησιμοποιούνται με χαρακτηριστικές ολλανδικές εκφράσεις όπως, «Μην πάτε στη θάλασσα με το ΣΥΡΙΖΑ», (που σημαίνει «προσέξτε ποιον θα κάνετε συνέταιρο στην επιχείρηση σας») ή «το πλοίο δεν πρέπει να καθαριστεί» που έχει το νόημα «η δουλειά δεν πρέπει να ξεχαστεί»,  ή το «όχι έλεος», ή το «οι αξιώσεις τους δεν αγγίζουν ούτε το πλοίο, ούτε το λιμάνι» και ούτω καθεξής.
Ο υπουργός Dijsselbloem λαμβάνει πολλούς επαίνους σαν επιθεωρητής σχολείου στο  δωμάτιο πειθαρχίας με τα θορυβώδη παιδιά τους Έλληνες που καταχράστηκαν την Ευρώπη. Καμιά ελληνική θυσία ή συνθηκολόγηση δεν είναι αρκετή. 

Πριν από την καριέρα του στις Βρυξέλλες, ο Dijsselbloem για να αποκτήσει τη φήμη του καθοδήγησε βασανιστικά το Ολλανδικό Εργατικό κόμμα προς τις αντιδραστικές και πειθαρχικές εκφάνσεις του, όπου η αυταρχική πίστη μεταξύ των μελών του κόμματος είναι μια απαίτηση. Κέρδισε γαλόνια, φωνάζοντας να καταργηθεί το δικαίωμα κοινωνικής πρόνοιας στις μητέρες στις Αντίλλες, άνεργες μαύρες γυναίκες που ως επί το πλείστον προέρχονται από το ολλανδικό νησί Κουρασάο, και που τρέφουν ορφανά παιδιά υποτίθεται με την πρόθεση να τρώνε το επίδομα της κοινωνικής πρόνοιας από το κράτος. Ο Dijsselbloem ήταν σκληρός στο πρόβλημα των Αντιλλών κι αυτό είναι ένα μικρό μόνο σύμπτωμα της σχέσης που η Ολλανδία έχει καλλιεργήσει με τις κτήσεις της στην Καραϊβική, σε νησιά όπως το Κουρασάο, η Αρούμπα και το St Martin. Η σχέση είναι παρόμοια με τους υπερ - εκσυγχρονισμένους αποικιακούς δεσμούς μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Πουέρτο Ρίκο, αν και σε μερικές πτυχές, η Ολλανδία έχει πάρει πολύ πιο αρχαϊκές και αντιδραστικές θέσεις, με την πλειοψηφία του κυβερνώντος δεξιού κόμματος VVD (Έθνος, Ελευθερία και Δημοκρατία) καθώς και με τους Εργατικούς πολιτικούς που μιλάνε σαν σερίφηδες και ιδιοκτήτες των νησιών, αντιστρέφοντας οποιαδήποτε από τις προοδευτικές ρυθμίσεις που έγιναν από το 1970, στη σκιά της ανεξαρτησίας της Σουρινάμ.
Η στάση της Ολλανδίας να σκληραίνει την παρουσία της αστυνομίας στα τροπικά νησιά της είναι ένα φαινόμενο που πηγαίνει χέρι-χέρι με το ολλανδικό άγριο ​​γάβγισμα υπέρ της αυστηρότερης πειθαρχίας μέτρων για την Ελλάδα. Είναι μέρος της αυτοκρατορικής και ρετρό-αποικιακής νοσταλγίας.
Η ρητορική για την καταπολέμηση της διαφθοράς  χρησιμοποιείται από Ολλανδούς πολιτικούς όπως ο
Ronald Plasterk των Εργατικών, που περιφρονεί το St Martin και το Κουρασάο ζητώντας απευθείας αντικατάσταση των ιθαγενών αστυνομικών και επιτρόπων και δικαστών με Ολλανδούς που δεν μιλούν τα creoles της ολλανδικής Καραϊβικής και που χρειάζονται μεταφραστές. Εκτιμώντας ότι είναι εξτρεμιστές του Κόμματος της Ελευθερίας, που είχε υποστηρίξει στο παρελθόν την ανεξαρτητοποίηση των νησιών από το βασίλειο, άρα είναι διεφθαρμένα κρησφύγετα των κλεφτών. Η εργατική αριστερά είναι το κόμμα που βάζει τις δράσεις πριν από τις λέξεις, αντιστρέφοντας την αυτονομία των νησιών που έχουν δικά τους κοινοβούλια και δικές τους τοπικές δικαστικές αρχές, συντάγματα και αστυνομικές δυνάμεις.
Στο ολλανδικό νησί της Καραϊβικής, η επίσημη καταπολέμηση της διαφθοράς μιλάει με κυρίως ποινικούς, παιδαγωγικούς και εγκληματολογικούς όρους  - για την αντιμετώπιση των ανησυχιών των ντόπιων Ολλανδών ψηφοφόρων που καταγγέλλουν τη μετανάστευση των νέων των Αντιλλών στις Κάτω Χώρες. Οι νέοι των Αντιλλών συνδέονται στον Τύπο και στην διάθεση της αστυνομίας με την παραβατικότητα και την αλητεία. Υπάρχει μια μακροχρόνια έχθρα από τον 19ο αιώνα των Ολλανδών προς τα νησιά τους, που θεωρούνται ως παρασιτικές δαπάνες, αφού είναι οι πρώτοι ινδιάνικοι καταυλισμοί του κόσμου ή κτήσεις με κοινωνική πρόνοια.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, η ολλανδική υποστήριξη για τα μέτρα πειθαρχίας (που ως επί το πλείστον επιβάλλονται από τον Επίτροπο Dijsselbloem) εκφράζονται λιγότερο συχνά με όρους εγκληματικότητας. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η ευφορία της καταπολέμησης της διαφθοράς αποκαλύπτεται ως μια μορφή ''ποινικού λαϊκισμού'' που χρησιμοποιείται σε τοπικό επίπεδο από τους ολλανδούς πολιτικούς. Ο ποινικός λαϊκισμός δικαιολογείται από τα συνθήματα της προόδου και της ''ισότητας'' και δεν είναι τόσο περίεργο δεδομένου του εξέχοντος ρόλου της Εργατικής αριστεράς ή του κόκκινου νεοφιλελεύθερου κατεστημένου σε συνεννόηση με το δεξί.
Σήμερα η Ελλάδα έχει στην Ολλανδία ένα νέο πρόσωπο: τα χαρακτηριστικά της συγχωνεύονται, μεταμορφώνονται σε εκείνα της μαύρης μητέρας που τρώει τα λεφτά της κοινωνικής πρόνοιας και που ο Dijsselbloem αναζητά στα νυκτερινά οράματά του. Η Ελλάδα έχει αντικαταστήσει την άνεργη μαύρη μητέρα στις Αντίλλες που  πρέπει να διωχθεί και να αποπεμφθεί από τον Dijsselbloem για την κακομεταχείριση του εύθραυστο συστήματος της κοινωνικής πρόνοιας, για το γεγονός ότι πάχυνε εις βάρος τους, και χρειάζεται ένα επιστάτη.
 

Ο σφετερισμός είναι χειραφέτηση

Η γλώσσα ''κατά της διαφθοράς'' χρησιμοποιείται συχνά από τα παγκόσμια μέσα μαζικής αποβλάκωσης στον παροξυσμό της μίμησης τους των θέσεων της αριστεράς. Το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα είναι να συγχέουμε το λόγο ''κατά της διαφθοράς'' και τη συγκλονιστική διαπόμπευση των διεφθαρμένων ενόχων, με μια βαθιά κριτική των κυρίαρχων οικονομικών συστημάτων. Τόσο η αριστερά, ή αυτό που έχει ονομαστεί κόκκινο νεοφιλελεύθερο κατεστημένο πρόσφατα (όπως το βρετανικό κατεστημένο των αριστερών εργατικών ήταν ενωμένο στην διαπόμπευση του Jeremy Corbyn), όσο και η δεξιά πτέρυγα χρησιμοποιούν τη γλώσσα της καταπολέμησης της διαφθοράς, της διαφάνειας, και της διαπόμπευσης των δραστών.

Μια τυπική μέθοδος αυτού του θεάματος της «καταπολέμησης της διαφθοράς», είναι να μετονομάσετε το σφετερισμό σε χειραφέτηση. Για παράδειγμα, η μέθοδος της εξασφάλισης περισσότερων θέσεων εργασίας για τις γυναίκες ως επιθεωρητών εργασίας θεωρείται πρόοδος στα γυναικεία δικαιώματα, υποθέτοντας ότι ένας κόσμος με περισσότερες Κριστίν Λαγκάρντ θα είναι πιο δίκαιος και πιο ίσος. Η Lagarde είναι σε αρμονία με την πανταχού παρούσα πολιτική των φύλων, αφού είπε ότι ''αν οι αδελφοί Lehman ήταν αδελφές Lehman, η σημερινή οικονομική κρίση θα φαινόταν αρκετά διαφορετική'' - με ποιο τρόπο διαφορετική, η Λαγκάρντ δεν προσδιορίζει, αλλά η δεινότητα στον ηθικό δημοσιονομικό της σαδισμό σε σχέση με την Ελλάδα φαίνεται ίσως μια προσπάθεια να αποδείξει ότι μπορεί να ξεπεράσει τον Kissinger ο οποίος υπερηφανευόταν ότι έκανε την οικονομία της Χιλής να κραυγάσει στη δεκαετία του 1970. (Η ολλανδή δημοσιογράφος Joris Luijendijk, γνωστή στο παρελθόν για εισβολές στην Παλαιστίνη, επέκρινε αυτή την ψευδή συνείδηση ​​σε πρόσφατα άρθρα.)  Η πολιτικά ορθή αριστερά δεν έχει κάνει καμία προσπάθεια να αντικρούσει ή να διορθώσει τις γυναίκες, όπως η Lagarde. Η κουλτούρα  της ευθύνης και της καταπολέμησης της διαφθοράς κυριαρχεί στα ταμπλόιντ στα μέσα ενημέρωσης. Υπάρχει μια καινούρια διαπίστωση ότι το σύστημα το οποίο τροφοδοτούμε είναι πραγματικά άδικο και διεφθαρμένο, προς μεγάλη έκπληξη μας. Όταν οι τοπικοί θεσμοί στην Ιταλία ή στην Ελλάδα αναλαμβάνονται από τους επιτρόπους του Euro-group, τα νέα προτιμούν να επισημάνουν πως «οι μισοί από τους νέους επιτρόπους είναι γυναίκες!», αγνοώντας ότι όλες οι νέες κυβερνήτες είναι Αυστριακές, Ελβετίδες, Γερμανίδες ή Ολλανδέζες. Είναι απίθανο μια τέτοια διάταξη να μπορεί να εκφράσει πιο «θηλυκές» αξίες. Πιο σημαντικό είναι το πώς το πολιτικό κατεστημένο χρησιμοποιεί το όπλο ''κατά της διαφθοράς'' για να καθαριστεί το ίδιο από εσωτερικές αδυναμίες, όλο και πιο θανατηφόρο και τρομερό, και ως εκ τούτου, δεν είναι απλώς λιγότερο ''θηλυκό'', ή λιγότερο ''αρσενικό'', απλά απάνθρωπο.


Η φλυαρία της καταπολέμησης της διαφθοράς αποκαλύφθηκε τι είναι, όταν τα εύπορα κράτη της Βόρειας Ευρώπης στο πλαίσιο της Ευρωομάδας, με τη βοήθεια του ΔΝΤ, έκαναν επαναδιαπραγμάτευση των χρεών των χωρών της Νότιας Ευρώπης. Πολύ γρήγορα, τα άφθαρτα μέλη της επιτροπής, άνδρες και γυναίκες εξίσου, αφέθηκαν να συμμετάσχουν στην εγκληματικότητα και τη διαφθορά κατά τον ίδιο τρόπο που οι Βρετανοί ορθολογικοί κύριοι του 19ου αιώνα, ξαφνικά ανακάλυψαν ότι κατείχαν μια άγρια ζωώδη πλευρά ενώ τριγυρνούσαν στις ζούγκλες της Ινδίας και του Serenghetti.
Η πραγματικότητα του νεποτισμού, δυναστείες από μαφίες και διεφθαρμένες οικογένειες που έχουν από καιρό ασκήσει εξουσία σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία (και ίσως αυτό ακόμη κάνει τον Ευρωπαϊκό Νότο πιο αναγνωρίσιμο από τις περισσότερες χώρες του κόσμου.) Όμως κατά κάποιο τρόπο η πραγματικότητα των διεφθαρμένων δυναστειών πρέπει να δικαιολογεί τους ηρωισμούς τύπου Τεν-Τεν της Ολλανδικής, της Αυστριακής ή της Ελβετικής επιτροπής επιθεώρησης που έρχεται να επιβάλλει την πειθαρχία και να διαβρώσει τις συνταγματικές εξουσίες σε όλες τις τοπικές κυβερνήσεις. Τέτοιες πολιτικές «διαφάνειας» είναι μια αρκετά προφανής μορφή ρετρό-αποικιοκρατίας, που φέρει απόηχους της αποικιακής νοσταλγίας που κυριαρχεί στην ευρωπαϊκή πολιτική. Κανείς δεν το αρνείται κι οι υπερασπιστές της ρετρό-αποικιοκρατίας υποστηρίζουν ότι είναι απαραίτητο, πρώτα απ 'όλα απαραίτητο ως θεραπεία και ως εκδίκηση εναντίον της ιστορίας για το έθνος που απαιτεί διαρθρωτικές προσαρμογές, και δεύτερον, είναι απαραίτητο για την ηθική ανατροφή των χωρών του Νότου, που χρειάζονται μια σκληρή νταντά και το δόγμα του σοκ.
Παράλογα οικονομικά προγράμματα που φέρουν το όνομα της θρησκευτικής  λιτότητας έχουν αναπτυχθεί από τους γερμανούς και τους ολλανδούς πιστωτές ως θεατρική τιμωρία της Νοτίου Ευρώπης ως οφειλέτη των εθνών. Οι χώρες αυτές που αναφέρονται από τους οικονομολόγους από το 2011 ως τα «PIGS» (Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία και Ελλάδα). Η λιτότητα είναι ένα θέαμα για ένα ανάλγητο κοινό, τόσο στην περίπτωση της Ελλάδας, όσο και στα συστήματα εκπαίδευσης ανέργων για φτωχά άτομα με ειδικές ανάγκες μέσα στις Βόρειες κοινωνίες οι οποίες απαιτούν άπειρη φθορά της Ελλάδας. Ο άρτος και τα θεάματα της λιτότητας, είναι ο νεο-πρωτογονισμός που συνοδεύει τη νεοφιλελεύθερη οικονομία και τα πολιτιστικά προϊόντα της. Το σκληρό θέαμα έχει αναβιώσει μια ευρωπαϊκή παράδοση του είδους που συνήθως συνδέεται με την αντι-αναγέννηση και το Μεσαίωνα: δημόσια βασανιστήρια για ευχαρίστηση των θεατών, η αγχόνη ως ψυχαγωγία.
Μια από τις προβλέψιμες και άμεσες συνέπειες των μαθημάτων του ευρώ στην ηθική είναι κραυγαλέα και τρομακτική, στη μεταχείριση των ελληνικών νοσοκομείων. Η έλλειψη διαθέσιμων βελόνων και η σπανιότητα των HIV / AIDS φαρμάκων που οι  Έλληνες γιατροί διαμαρτύρονται, αναφέρεται στις ολλανδικές εφημερίδες όπως η Volkskrant ότι «η μαφία των ελληνικών νοσοκομείων κάνει αιτήματα!» Και ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορήθηκε ότι αντικατάστησε διευθυντές νοσοκομείων με προσωπικούς τους φίλους που στερούνται ιατρικής εκπαίδευσης, απηχώντας την άποψη του Ευρωκοινοβούλιου και την κατηγορία του Der Spiegel ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από ''ερασιτέχνες''. Τι εννοούμε με τον ''ερασιτεχνισμό του ΣΥΡΙΖΑ'' είναι ότι οι πολιτικοί σε ένα αριστερό κόμμα δεν είναι πρώην διευθυντές εταιρειών ή χρηματοοικονομικοί σύμβουλοι, σε αντίθεση με πολλούς υπαλλήλους ολλανδικών και γερμανικών εργατικών κομμάτων. Παραδοσιακά, οι πολιτικοί της αριστεράς συνήθως προέρχονται από τα συνδικάτα ή από οργανώσεις που παρέχουν κοινωνικές υπηρεσίες στις φτωχές γειτονιές, (σπάνια από το διοικητικό συμβούλιο κάποιας εταιρίας, καθώς αυτές είναι οι τάξεις που προμηθεύουν την δεξιά πτέρυγα με ατζέντηδες και υποψήφιους αυτοκράτορες, όπως ο Trump ή ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος.)
Η ταχεία τρίτο-κοσμοποίηση της Ελλάδας εκτυλίσσεται από τα Γερμανο-ολλανδικά μέτρα λιτότητας, που παρουσιάζονται ως ''disciplinerung'' ή πειθαρχικά μέτρα από το Eurogroup και διαλύει τα περισσότερα δημόσια ιδρύματα στην Ελλάδα. Ξαφνικά, τα τυπικά προβλήματα του τρίτου κόσμου ξεπηδούν: ελλείψεις καθαρών βελονών και επαρκούς ιατρικής περίθαλψης επηρεάζουν τα νοσοκομεία της Αθήνας από το 2012.
Η φυγή κεφαλαίων είναι το βασικό οικονομικό πρόβλημα του τρίτου κόσμου, όπου το κεφάλαιο διοχετεύεται από μια χώρα όσο το δυνατόν γρηγορότερα, σε τράπεζες σε εύπορες και σταθερές χώρες. Αυτή η ρευστότητα έχει θεσμοθετηθεί από τη Γερμανία και την Ολλανδία. Τα μέσα επενδύσεων είναι η αγοραστική δύναμη, τα χρήματα χορηγούνται κάτω από συνθήκες απίστευτης λιτότητας.
Υπήρξε μια μάταιη ελπίδα ότι τα ελληνικά μέτρα λιτότητας που πέρασαν τόσο αναπάντεχα από τον Τσίπρα, σπάζοντας όλες τις υποσχέσεις του προς το λαό του, είναι ψευδείς υποσχέσεις για το Eurogroup ή παραχωρήσεις που γίνονται από μια απομονωμένη και χωρίς επιλογή Ελλάδα. Ας ελπίσουμε ότι το σκανδιναβικό στερεότυπο του διεφθαρμένου Νότιου είναι αλήθεια, και ότι οι υποσχέσεις που δόθηκαν από τον Τσίπρα στους εχθρούς του ελληνικού λαού είναι σπασμένες υποσχέσεις. Ούτως ή άλλως, οι ευρωπαϊστές έχουν δείξει ότι δεν είναι πραγματικά ορθολογικοί. Και αυτοί είναι διεφθαρμένοι, αλλά ονομάζουν τη διαφθορά τους δικτύωση, κι οι μεθόδοι τους για ξέπλυμα χρήματος γίνονται με υπερπόντια ιδρύματα τους ή με φιλανθρωπικά ιδρύματα και τα μέτρα λιτότητας προκαλούν ακόμα και τους δικούς τους ανθρώπους. Και αυτά, τα επιλεγμένα έθνη που οδηγούν την ευρω-ομάδα, δεν έχουν τηρήσει στο παρελθόν τις συμφωνίες τους. "Οι εκλογές δεν σημαίνουν τίποτα'' δήλωσε ο Wolfgang Schlaube.
Θα ήταν αξιέπαινο αν ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργήσει σύντομα έτσι ώστε να τρομοκρατήσει το γερμανικό κατεστημένο, με την εθνικοποίηση των βιομηχανιών όπως ακριβώς έκανε ο Τσάβες στη Βενεζουέλα με την υποστήριξη των οπαδών του και όπως ακριβώς έκανε η Κίρχνερ και πιο πριν η Εβίτα Περόν στην Αργεντινή. Φαίνεται ένας μάταιος και απελπισμένος ευσεβής πόθος για τώρα. Η Ελλάδα χρειάζεται στήριξη από γειτονικές χώρες, ελπίζουμε ότι οι επόμενες εκλογές της Ισπανίας και της Πορτογαλίας θα μπορούσαν να παράγουν τέτοιους συμμάχους. Η σχέση του Πούτιν με τη Γερμανία, και οι δεσμοί του με τα ευρω-σκεπτικιστικά κόμματα που μισούν το ΣΥΡΙΖΑ είναι λιγότερο σαφείς και αρνητικές, όπως ήταν στον Ψυχρό Πόλεμο οι σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Ρώσοι αξιωματούχοι συναντήθηκαν με τη Μέρκελ στο Μινσκ για να συζητήσουν τις συμφωνίες του Μινσκ σε σχέση με τον πόλεμο με την Ουκρανία, και μια θετική υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, του εχθρού της Γερμανίας, δεν ήταν στη σωστή στιγμή στρατηγικής σημασίας, όπως οι Έλληνες ήλπιζαν.